«الجملة الذهبیة»: «اَلْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ النّاسُ مِنْ لِسانِهِ وَ یَدِهِ».
| ضمیر | فعل | فارسی |
|---|---|---|
| هُوَ (غایب مذکر) | فَعَلَ | انجام داد |
| هِیَ (غایب مؤنث) | فَعَلَتْ | انجام داد |
برای مؤنث «تْ» به آخر فعل اضافه می‌شود: ذَهَبَ ← ذَهَبَتْ، رَفَعَ ← رَفَعَتْ.
نمونه: هٰذَا الْوَلَدُ أَخَذَ کِتاباً، هٰذِهِ اللاعِبَةُ رَفَعَتْ عَلَمَ إیرانَ.
«فَتَحَتْ + الْبابُ» می‌شود «فَتَحَتِ الْبابَ»؛ حرفِ ساکنِ پیش از «ال» کسره می‌گیرد.