«نور الکلام»: چند حدیث کوتاه و آشنایی با اسم مثنّی و اسم اشارهٔ مثنّی.
اسم مفرد برای یک نفر یا یک چیز است و اسم مثنّی برای دو نفر یا دو چیز. نشانهٔ مثنّی در پایان اسم «انِ» یا «ـَینِ» است:
| مفرد | مثنّی |
|---|---|
| وَلَد (یک پسر) | وَلَدانِ / وَلَدَینِ |
| بِنْت (یک دختر) | بِنْتانِ / بِنْتَینِ |
| طالِبَة | طالِبَتانِ / طالِبَتَینِ |
هٰذانِ برای دو مذکر و هاتانِ برای دو مؤنث: هٰذانِ کِتابانِ (این دو کتاب‌اند)، هاتانِ صورَتانِ (این دو تصویرند).