اگر یک عدد طبیعی بر عدد دیگری بدون باقی‌مانده بخش‌پذیر باشد، آن عدد شمارنده (مقسوم‌علیه) است. مثلاً ۱۲ = ۳ × ۴ یعنی ۳ و ۴ شمارندهٔ ۱۲ هستند.
شمارنده‌های ۱۲: ۱, ۲, ۳, ۴, ۶, ۱۲. برای پیدا کردن همهٔ شمارنده‌ها جفت‌جفت بنویس: ۱ × ۱۲ ، ۲ × ۶ ، ۳ × ۴.
با دایره‌ها ببین: ۱۲ دایره را به دسته‌های مساوی ۲تایی تقسیم کرده‌ایم (۶ دسته)؛ پس ۲ و ۶ شمارندهٔ ۱۲ هستند.
عدد ۱ شمارندهٔ هر عدد است و هر عدد شمارندهٔ خودش است. کوچک‌ترین شمارندهٔ هر عدد ۱ و بزرگ‌ترینش خود آن عدد است. اگر a شمارندهٔ b و b شمارندهٔ c باشد، a شمارندهٔ c است.
عددی که فقط دو شمارنده دارد (یک و خودش) اول است: ۲, ۳, ۵, ۷, ۱۱, ۱۳, ... عدد ۱ اول نیست (فقط یک شمارنده دارد). عددی که بیش از دو شمارنده دارد، یعنی می‌توان آن را به صورت ضرب دو عدد غیر از یک نوشت، مرکب است.
عدد ۲ تنها عدد اول زوج است. مجموع دو عدد فرد، زوج است؛ مجموع یک زوج و یک فرد، فرد است.
عددهای ۱ تا ۳۰: اول‌ها را پیدا کن و دورشان خط بکش (مضرب‌های ۲، ۳ و ۵ را خط بزن).