غذا باید به‌قدری ریز شود که وارد خون شود؛ این کار گوارش است. لولهٔ گوارش از دهان شروع و به مخرج ختم می‌شود و دیواره‌اش سه بافت دارد: پیوندی، ماهیچه‌ای و پوششی. اندام‌های کمکی: غدهٔ بزاقی، کبد، کیسهٔ صفرا و لوزالمعده.
- دهان: دندان‌ها (پیش: بریدن، آسیا: خردکردن) و بزاق (آب و آنزیم). آنزیم‌ها سرعت واکنش‌های شیمیایی را زیاد می‌کنند؛ آنزیم بزاق نشاسته را به قند ساده تجزیه می‌کند.
- حلق: هنگام بلع برچاکنای راه نای را می‌بندد و زبان کوچک راه بینی را.
- مری: ماهیچه‌های دیواره با انقباض و انبساط غذا را به معده می‌رانند.
- معده: شیرهٔ گوارشی (آنزیم و اسید) را یاخته‌های پوششی می‌سازند؛ غذای چرب بیشتر در معده می‌ماند.
باکتری‌های دهان از قند اسید می‌سازند و اسید مینای دندان را خراب می‌کند.